Maria zwracała uwagę na znaczenie środowiska w rozwoju dziecka. Uważała, że odpowiednio zorganizowane otoczenie sprzyja samodzielności i eksploracji: „dzieci uczą się nie tylko przez to, co im mówimy, ale przede wszystkim przez to, co sami odkrywają”.

W kontekście rozwoju emocjonalnego i społecznego, Montessori pisała o potrzebie miłości i bezpieczeństwa: „Dzieci potrzebują miłości, aby mogły się rozwijać. Bez miłości nie mogą się rozwijać w zdrowy sposób”.

Podkreślała także, że dzieci w wieku 0-3 lata przechodzą przez tzw. „okresy wrażliwe”, w których są szczególnie otwarte na naukę pewnych umiejętności, takich jak język, ruch, porządek czy umiejętności społeczne. Cytując Montessori: „wszystko, co dziecko chce zrobić, to uczyć się”.

„Musimy pamiętać o jednej podstawowej rzeczy. Danie dziecku wolności nie oznacza pozostawiania go samemu sobie, a już w żadnym wypadku zaniedbywania go. Pomoc, którą dajemy dziecięcej duszy, nie powinna być pasywną obojętnością w obliczu spotykających ją trudności. Powinna być ona czułym i uważnym wspieraniem jej rozwoju”.

Podsumowując, Maria Montessori uznawała, że dzieci w wieku 0-3 lata są w okresie intensywnego rozwoju, w którym kluczowe jest stworzenie odpowiedniego środowiska, które wspiera ich naturalną ciekawość i pragnienie samodzielności.